La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Archief voor september, 2009

Zebra

S. en Zebra, zijn knuffel, daar komt niemand tussen. En zeker geen Andere Zebra. Tante B. heeft me net een nieuwe zebraknuffel toegestopt , moeizaam gevangen samen met nonkel S. op de kermis te L. Het is een prachtexemplaar: ronde snoet, warrig haar, beweeglijke pootjes, superzacht. En vooral: nieuw. Uiterlijk heeft hij dezelfde kenmerken als Zebra maar hun verschil in uitzicht kan niet schrijnender zijn. Na de laatste logeerpartij vond tante B. het blijkbaar welletjes: haar geliefde petekind dat het moet stellen met een afgewassen zebraknuffel met nog slechts 1 oog!
Ik ben alvast blij met een extra zebra-exemplaar. Eén van de eerste zaken die ik als aanstaande mama in mijn oren knoopte (gedistilleerd uit tientallen raadgevingen uit even zo veel ‘praktische handleidingen voor de opvoeding van uw kind’), was: ‘voorzie steeds een reserve-exemplaar van de lievelingsknuffel van uw kind’. Desondanks , toen onze oudste als peuter Onijn, zijn knuffelkonijn, kwijtspeelde, was dat een traumatische gebeurtenis. Meer voor ons dan voor hem, maar bon, da’s een ander verhaal…
Vorige zomer , op uitstap in Eurodisney, verloren we het reserve-zebra-exemplaar (ook van tante B. gekregen trouwens). S. merkte het niet echt maar ging zich wel nog meer hechten aan Zebra. Waar S. is, vind je Zebra meestal ook. Laatst, tijdens een ontspannend wandelingetje langs het water, duikelde Zebra bijna de Schelde in en kwam ik supergestresseerd thuis. Het drama zou niet te overzien zijn geweest! En ook al is de oorspronkelijke knuffel onvervangbaar, een onmiddellijk beschikbaar reserve-exemplaar zou toch enig soelaas bieden.
Ik ben benieuwd hoe S. op de nieuwe knuffel zal reageren. Als A. hem tevoorschijn tovert uit zijn boekentas, trekt S. grote ogen. Een Andere Zebra? Hij is wel blij en geeft hem een knuffel. Maar als we even later naar het park vertrekken, dénkt hij zelfs niet meer aan zijn nieuwe vriendje. S. grijpt automatisch naar Zebra en zo waggelen ze samen door de gang, onafscheidelijk.
Bij het slapengaan grabbel ik de knuffels allebei mee. Bij het pyama aandoen gaat alles nog goed maar als we in de slaapkamer zijn, wordt S. hysterisch. Ik begrijp niet wat er aan de hand is. S. is nogal strikt qua bedritueel: er is een resem ‘ to do’s’ en de volgorde moet absoluut gerespecteerd worden. Het begint met de aankondiging dat we gaan slapen, dan vraagt hij zijn ‘piep’ (snoepje), tut en Zebra worden verzameld, we gaan naar boven, hij doet het licht in de badkamer aan, hij poetst zijn tanden, dan doe ik hem een verse pamper en pyama aan, ik was zijn gezicht en handen, hij doet het licht in de badkamer uit, het licht in de gang idem, het licht in de slaapkamer aan, we dollen nog wat samen in het grote bed (hij doet alsof hij daar in slaap gaat vallen en dan moet ik aan zijn benen trekken), hij klautert uit bed, doet het licht uit, de deur toe (TOE!), we kijken nog even door het raam (alle peuters liggen al láng te slapen), ik leg hem in bed met tut en Zebra, hij wil nog even drinken (ik moet het water in de beker verversen dus deur slaapkamer open, licht in gang aan, licht in badkamer aan, beker vullen, licht in badkamer uit, terug naar de slaapkamer, beker aan S. geven, hij drinkt, ik zet beker weer weg, geef hem opnieuw tut en Zebra en dek hem lekker toe (voeten helemaal onder het dekentje), wens hem welterusten en ga de slaapkamer uit (deur TOE). Zoals je ziet, een héél eenvoudig slaapritueel , waarbij insinuaties van D . dat S. me volledig manipuleert en dat bij hem het bedritueel veel korter is, zonder poespas én zonder protest, uiteraard volkomen onterecht zijn.
Maar nu loopt het dus al in het begin mis. Ik moet een brullende S. loslaten en ook de twee zebraknuffels die op de grond vallen. Wat zich dan afspeelt, is ronduit hilarisch. S. grijpt Andere Zebra, loopt woest de gang in en zwiert hem met een gigantische zwaai de badkamer in. Dan komt hij terug, pakt Zebra op en klautert vrolijk op het grote bed waar we het hele ritueel verder vlotjes afwerken. Zebra heeft meer dan een streepje voor: Andere Zebra wordt liefdevol aanvaard maar er is geen spráke van dat hij bij Siemon in bed mag, zelfs niet op de slaapkamer. Als ik terug in de gang sta, kan ik mijn lach niet meer inhouden. Ja, S. en Zebra, daar komt niemand tussen. En zeker geen Andere Zebra. Maar hoe moet ik dát aan tante B. vertellen?

Advertenties