La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Archief voor december, 2009

Afscheid van bomma

Een week geleden verloor ik mijn geliefde bomma. Dit is de afscheidstekst die ik voor de mis schreef.

Ik wil als oudste kleinkind, graag een woordje zeggen over bomma, vooral in naam van al haar kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Ik ben haar oudste kleinkind en de eerste jaren heeft ze ’mij opgekweekt’. Wat ik me daar nog van herinner, is de wandeling naar de vijver in Kraainem om de kokotjes te voeren en de jaarlijkse Paasvakantie aan zee. Thuis bij bomma en bompa gebeurden er ook wonderlijke zaken: mijn vlees werd niet gesneden maar in kleine stukjes geknipt. Bomma smeerde niet alleen mijn boterhammen maar ook die van bompa. Hij mocht van zijn soep slurpen, ik niet.

We herinneren ons ook allemaal de tuin in hun huis in Kraainem, met de seringenboom en de ronde borduurkes naast het pad. Als ik bij de buurkinderen Sabine en Jean-Marie wilde gaan spelen, mocht ik zeker niet over de draad klimmen. Ik moest op een tabouretje staan en werd zo over de draad gehesen want die draad, die mocht zeker niet gaan doorhangen. Bij bomma thuis was alles in orde en bleef het ook in orde.

Zo had ik als kind eens een ongelukje en dat  durfde ik niet bekennen dus ik zwierde mijn vuile onderbroek ergens achter een kast. Maar dat was natuurlijk buiten bomma gerekend. Een paar uur later zag ik tot mijn verbijstering mijn onderbroek proper gewassen aan de wasdraad hangen. En ze liet me in mijn prille waardigheid want er werd geen woord aan vuil gemaakt.

Wij zullen ons bomma herinneren als een trotse, sterke, gulle en goedlachse vrouw.

Trots: ze was altijd mooi opgekleed, diadeem in de witte haren.

Sterk:  na de dood van bompa vijf jaar geleden hield ze zich meer dan staande. Tot je 87e elke dag zelf je eigen potje koken en nog zelf je hele appartement onderhouden, je moet het maar doen.

Gul:  met snoep en speelgoed voor de kleintjes en regelmatig ‘ne sens’ voor iedereen. Maar we zullen ons vooral herinneren hoe gul ze was met liefde. Van haar kleinkinderen heeft ze zeker genoten, van haar achterkleinkinderen des te meer. Er zijn er  twee op komst en zes lopen er al rond: Aleksander, Vinsent, Siemon, Lena, Matteo en Jasper, ‘Zhasper’ zoals bomma altijd zei. Bomma had vaak last van een pijnlijke arm maar als je een baby-achterkleinkind in haar armen legde was er van die slechte arm geen sprake meer en kreeg je amper je baby nog terug.

Goedlachs: bomma kloeg zelden maar soms toch wel eens dat ze versleten was. Versleten? Ze was  nochtans altijd te vinden voor een partijtje ballengooien met haar oudste achterkleinkinderen. En bomma had het meeste pret van allemaal!

Bij die achterkleinkinderen zijn er vijf jongens en één meisje, allemaal even geliefd bij bomma maar die ene achterkleindochter (en dus een viergeslacht) was toch iets speciaals. Toen ik in verwachting was van onze derde zoon, en dus duidelijk werd dat ik bomma die achterkleindochter niet zou schenken, besloten we om onze derde zoon als eerbetoon naar bomma te noemen.

Ik hoop dat er in de 2 kinderen, de  5 kleinkinderen en de 6 achterkleinkinderen en nog 2 op komst iets van bomma zal verder leven. Voor Siemon, nu 2,5, kan ik dat al bevestigen. Siemon vult spontaan de afwasmachine en maakt ze weer leeg, poetst de frigo en veegt de vloer. Iedereen die bomma heeft gekend, zal hier wel haar typische kuiswoede in herkennen…

Bomma bakte ook heerlijke appeltaart of nog populairder was de cake, in familiekring beter bekend als de quatre-carts. Maar elke keer was er volgens bomma iets misgegaan: de taart had niet lang genoeg gerezen, of de quatre-carts had de ene keer te kort en de andere keer dan weer te lang in de oven gezeten. Maar er klopte nooit iets van: taart en cake waren elke keer perfect en iedereen smulde ervan.

Scrabbelen, dat zal zonder bomma ook nooit meer hetzelfde zijn. Bomma had een aantal legendarische uitspraken en eentje daarvan was: “het is een vies spel!” Een vies spel was als we met de woorden in een hoekje van het scrabblebord bleven hangen. Maar ook als we mooi over het hele spelbord uitwaaierden, bleef het eindoordeel bij bomma: “het was toch wel een vies spel!”  Vies spel of niet, feit is dat ze, ook ver de tachtig voorbij, bij het scrabbelen heel vaak won. En dikwijls met een genadeloze voorsprong op kinderen en kleinkinderen.

Wij gaan bomma heel erg missen. Ook al was ze al 87, we zijn allemaal enorm geschrokken dat we haar zo onverwacht en zo snel zijn verloren, zonder afscheid te kunnen nemen. Maar het is een troost  dat ze niet lang heeft moeten lijden, dat  we haar zo lang bij ons mochten hebben en ze nu terug bij bompa is.

Laten we om haar niet te vergeten haar favoriete uitspraken blijven bezigen: “da’s toch nen ouwe” (ook al is die persoon een stuk jonger dan jezelf), “gien belet?” om ergens vrolijk binnen te vallen,en ”ghet veu aa geld” (je hebt voor je geld, b.v. bij een geslaagd restaurantbezoek). En we kunnen misschien ook allemaal een nieuwe hobby kiezen uit bomma’s geliefkoosde bezigheden: kuisen, cake bakken, Duitse schlagers beluisteren, kruiswoordraadsels oplossen of de Dag Allemaal lezen, …

Ik ga besluiten met een laatste legendarische uitspraak van bomma, voor straks bij de koffietafel:  “Een goei zhat kaffe, da zal ons erzetten”!

Vaarwel, bomma.