La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Archief voor maart, 2010

Perrrfect Nederlands!

Het is voorbij. Drie maanden lang ben ik gaan voorlezen bij Dilara en Ilayda, twee Turkse meisjes van vijf en zeven. Het voorleesproject was eigenlijk gericht op vijfjarigen maar broertjes en zusjes kon je natuurlijk moeilijk uitsluiten. En regelmatig had ik er nog een paar vriendjes of vriendinnetjes bij – opvallend: ook altijd Turks. Mijn nieuwe publiek van overwegend meisjes was beduidend woeliger dan mijn zonen die altijd braaf en vol overgave luisteren. Ilayda, het oudste zusje daarentegen was alomtegenwoordig, koos de boeken, wilde zelf voorlezen, stond in de zetel alles uit te beelden, …
Het duurde enige weken voor ik het een beetje kon sturen door haar af en toe zelf een stukje te laten voorlezen. Dat deed Ilayda met overgave, ze las zo enthousiast dat ze woorden oversloeg of maar half las (en zo werd Prinses Gloria Prinses Gorilla…). Ik verbeterde haar vriendelijk maar consequent en plaagde haar dat ze perfect Nederlands moest kunnen spreken. Dat herhaalde ze dan altijd lachend, “perrrfect Nederlands”, rollend met de ‘r’ en met de ogen en dan maar gieren. Maar inmiddels is haar lezen er wel flink op vooruit gegaan!
Het was wel even wennen, voorlezen voor meisjes. Thuis was het leesvoer voor het uniform mannelijke leespubliek beperkt tot ridders, piraten, dino’s, stripverhalen. En nu mocht ik uitsluitend sprookjes en prinsessenboeken aanslepen! Maar week na week smokkelde ik ook andere boeken in het leeskoffertje… En het sloeg aan bij de meisjes, zo lang de prinsessen niet helemaal uit beeld verdwenen. En niemand was zo populair als Ariel, de zeemeermin!
Het wonder geschiedde ook in omgekeerde richting. Mijn zonen snuffelden al eens in de klaargelegde bibvondsten en waarachtig, zelfs een prinsessenverhaal mocht thuis al eens voorgelezen worden! Mijn voorleesrepertoire is er ook op vooruitgegaan (lees: nog meer stemmetjes en drama dan voorheen).
Ik zal het missen. En de meisjes mij ook, denk ik. Ik herinner me nog de voorbereidende bijeenkomst met de andere voorlezers. Onze ‘instructrice’ beweerde enthousiast dat, ook al zijn we geen perfecte voorlezers, die voorleesmomenten voor de kinderen (die thuis weinig of niet met boeken in aanraking komen) een ervaring zouden zijn die ze nooit zouden vergeten. Zou het? En ze lezen nog lang en gelukkig?

Advertenties