La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Archief voor april, 2010

Drie!

Drie! Hij zegt het vol overtuiging maar aarzelt nog een beetje bij het aantal vingertjes dat hij in de lucht steekt. Mijn jongste is drie jaar geworden! Ik moet even slikken want twee jaar is, ondanks de peuterkuren, toch mijn favoriete kinderleeftijd.
Ik krijg helemaal een postpeutertrauma als S. naar de kamer van zijn broers verhuist. “Je bent een softie, straks ligt hij op zijn vijftiende nog op onze kamer”, gromt zijn vader. Hij heeft gelijk, en tegelijk ril ik bij zo veel onherroepelijkheid. S. begrijpt er niets van: eerst is het leuk en spannend maar als hij beseft dat hij op de nieuwe kamer moet blijven, is het brullen geblazen. Papa wijkt echter niet, ondanks de opstoot van peuterwoede.
Geen ‘bommetje’ meer dat zich luidkeels uit zijn bed bovenop het onze laat vallen. Geen peuterende vingertjes meer die bij het eerste ochtendgloren vakkundig ouderlijke oogleden openduwen. Geen knuffelbeesten die je om de oren worden geslagen. De haast vergeten luxe van privacy! Maar onze slaapkamer lijkt ineens zo groot, zonder Siemons bedje.
Ik kruip verweesd onder de lakens en ben stiekem blij als papa tegen de ochtend een angstige, huilende kleuter naast mij legt. Neus tegen neus, zo lagen we ook in ditzelfde bed toen hij pas geboren was. Ik koester dit moment, want ze zullen zeldzamer en zeldzamer worden. Het is bijna een dierlijk gevoel maar ik heb mijn jong, mijn piepkuiken graag dicht bij mij.
De volgende avond kruipt S. zonder verpinken in ons bed. “Ik leg hem straks als ik kom slapen wel in zijn eigen bed”, argumenteert zijn vader. Dus vind ik later op de avond opnieuw mijn klein, klein kleutertje naast mij. En wordt hij later op de avond inderdaad ongenadig naar zijn eigen bedje afgevoerd. Waarna D. tot mijn verbazing het licht op de gang aan laat en de slaapkamerdeur wagenwijd openzet. “Voor de veiligheid”, gromt het dekbed. “Softie!”, plaag ik. En leg stiekem alvast een hoofdkussen tussen ons in.
Van de drie broers heeft S. het langst op onze kamer geslapen. Dat kwam voor een deel door zijn zware ziekte van vorig jaar. Of was het omdat hij de laatste zou zijn? Meestal slaan mijn hormonen op hol zodra het jongste kind naar een eigen kamer verhuist. Maar je kan natuurlijk niet blijven gezelschapsbaby’s produceren… Drie! Het is genoeg. Geen hoogzwangere ganzenpas meer. Gedaan met onderbroken nachten, vieze luiers, gedoe met papjes en gesleur met buggy’s. Geen kinderen meer. Tenzij kant en klaar geleverd op de leeftijd van twee jaar.