La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Archief voor juni, 2010

Sandwichkind

Twee jaar telde hij al af, sinds het lentefeest van zijn oudere broer. Hij wist dat hem hetzelfde te wachten zou staan: volledig in het nieuw, familie gul met centen en cadeaus, lekker eten en vooral: het felbegeerde totemdier. En het deed hem zichtbaar goed om op zijn eigen lentefeest eens niet gewoon in het midden, maar in het midden van de belangstelling te staan.

Je zal maar geprangd zitten tussen een grote, snelle, manipulerende broer die ook nog een beetje een zorgenkind is en een schattig jonger broertje dat na een zware ziekte ook precies weet hoe hij zijn omgeving kan sturen. V., rustig en braaf, wordt zo dikwijls ongewild over het hoofd gezien. Als hij dan toch eens zijn keelgat openzet, weet je dat het menens is. En nemen wij ons heilig voor hem standaard wat meer aandacht te geven. Om dit terstond weer te vergeten zodra de oudste een crisis heeft of de jongste begint te brullen.

Als mijn kinderen bij niet-familieleden of kennissen ter sprake komen, probeer ik V. systematisch bij naam te noemen en niet over ‘mijn middelste zoon’ te praten. Het klinkt een beetje, tja, middelmatig, alsof hij minder belangrijk is dan de oudste of de jongste wat natuurlijk niet zo is. Waarop de gesprekspartner steevast repliceert: “V., dat is de middelste, zeker?”.

Nochtans, het is het schelleke salami dat de sandwich maakt.

Advertenties

De geur van verse gember

Uit de periode van ons prille ouderschap herinner ik me nog een jammerlijke poging met biogroenten-recht-van-de-boer. Het pakket diende elke week opgehaald te worden en bestond haast onveranderlijk uit onbekend groensel waarvan we het bijgevoegde recept ‘morgen’ zouden uitproberen. Wat er op neerkwam dat, vóór ik het nieuwe pakket ging ophalen, ik het oude meestal bij het konijn kieperde.
In de jaren die volgden breidde het gezin verder uit en schakelden werk en gezin in een hogere versnelling. Bij bezoek dat mee aanschoof aan tafel, haalden we nog wel alles uit de kast. Maar in de ratrace raakten verse niet-alledaagse groenten en kruiden onherroepelijk in het verdomhoekje. Groenten uit blik en diepvries zijn nu eenmaal praktisch en de laatste zeker niet ongezond! In een druk gezin leveren ze lekkere en vooral snelle maaltijden. Doordat ik altijd laat werkte, raakte mijn rol in de keuken meer en meer beperkt tot het achteraf opruimen van het slagveld in plaats van zelf te koken.
Toen ik onlangs zonder werk kwam te zitten, kwam de tijd en de zin terug om zelf opnieuw in de potten te roeren. Tot verbijstering van mijn zonen. “Pápa kookt toch?” “Kún jij wel koken?” Een nieuwe man in huis blijft dus niet zonder gevolgen: mijn zonen zijn tot nog toe opgegroeid met de idee dat het de man is die gebruikelijk aan het fornuis staat. Ik droom al van een prima verstandhouding met mijn toekomstige schoondochters!
Ook de jongste is bij het woordjes leren overtuigd: hij associeert bepaalde woorden expliciet met zijn naaste familieleden. Wasmachine is oma want zijn knuffel dient daar steeds een onderhoudsbeurt te krijgen en keuken is… papa! Ik moet mijn terrein dus opnieuw zien te veroveren. Aanvankelijk speel ik op zeer veilig – spaghetti bolognèse, bloemkoolgehaktpuree-ovenschotel, hesprolletjes gevuld met eiersla, … het klassieke kinderverlanglijstje.
En dan komt er plots een recept uit Amerika overgewaaid… H., ook zonder job maar zonder kids aan de rokken, leeft zich helemaal uit in haar keuken. Ik smelt bij de foto’s van haar gerechten en ontfutsel haar het recept voor een currygerecht met kip. Sowieso al een succesrecept hier in huis maar H.’s versie heeft meer pit door de marinade, extra kruiden en verse gember. In de supermarkt twijfel ik nog even om zuinig bij het kruidenpotje te blijven maar ik koop toch de verse gember. Als ik hem thuis fijn snij, overvalt de geur me compleet. Hoe lang is dit geleden? De geur van verse gember die de hele keuken inpalmt, die geur die in mijn handen blijft hangen. Ik voel me op slag exotisch.
Wat ruikt het hier lekker, zegt D. als hij thuiskomt. De jongens lachen me uit omdat ik gezegd heb dat het ‘recept van tante H. uit Amerika’ pikant is. Er blijft geen likje over achteraf. Het was lékker!