La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Archief voor mei, 2012

Help, ik heb geen stijl!

Of beter gezegd, ik heb te veel stijl(en). Mexicaanse stijl, tropische stijl, koloniale stijl, Barragán-stijl, seaside style, seventies, shabby chic,  strak design, brocante, … In het pas verbouwde en in te richten huis zal ik me qua stijl moeten beperken om er geen zootje van te maken. Kwestie dat het kersverse bezoek straks niet gillend wegloopt.

Ter voorbereiding begin ik aan een moodboard. Voor de noodzakelijke inspiratie en prentjes offer ik mijn jarenlang  verzamelde en gekoesterde interieurtijdmagazines op. En zo ontdek ik dat er hier en daar al in mijn kostbare tijdschriften is geknipt. Met een kartelschaar… Dat kan dus alleen door de allesverslindende Creatieve Zoon gebeurd zijn.  Maar ik kan nu nog moeilijk over dat knippen zeuren als ik zelf zit te scheuren. Bovendien biedt de Creatieve Zoon met zijn onschuldigste gezicht zijn diensten aan. Los van eventueel beperkende budgettaire of ruimtelijke overwegingen scheuren we er vrolijk op los. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat de Creatieve Zoon  een knalrode keuken heeft geselecteerd. Dat belooft voor de stijlenmix.

Als de ruwbouw klaar is, ziet het er een stuk strakker uit dan gedacht. Dat ligt voornamelijk aan mij, ik kan me nu eenmaal niks visueel voorstellen bij zo’n architectenplan. De nieuwe ruimte bevalt me wel maar brengt me wat in de problemen met de stijl die ik na veel wikken en wegen uiteindelijk gekozen heb: de Mexicaanse (met als voordeel dat ik daar de seaside style, Barragán, brocante, de tropische én de koloniale stijl in kwijt kan …).

Ik besluit geen interieurtijdschrift noch moodboard meer aan te raken en gewoon mijn intuïtie te volgen. In eerste instantie concentreer ik me op de basisstukken die al jaren op het verlanglijstje staan: een design fornuis en dito koelkast. Niet omdat het per se design moet zijn maar ´kokeneten´ spelen is nu eenmaal onze favoriete  – en met 3 altijd hongerige zonen in huis – een noodzakelijke bezigheid. En ook daar wijken we nog van de oorspronkelijke ideeën af. Het fornuis wordt geen Aga maar een Boretti en de voorkeurkleur van de Smeg-koelkast verandert in één klap als de verkoper me meetroont naar een pompoenoranje exemplaar.” Limited Editon”, meer hoeft hij niet te zeggen. Ik ben direct verkocht en de koelkast ook. Wellicht zijn makkelijkste verkoopsgesprek ooit.

Los van elkaar koop ik wat ik mooi vind en dan is het elke keer afwachten of alles wel bij elkaar past. Of past überhaupt. Omdat de vitrinekast werd aangeschaft vóór de vloer gegoten was, past ze na levering ineens niet meer aan de ‘vitrinemuur’. Eén stuk staat nu aan de vitrinemuur en de onerkant aan een ander muur waardoor de eetkamer van plaats moest verwisselen.
Ook het bezoek doorkruist wel eens de interieurplannen. Zo kreeg ik laatst een oude megagrote landkaart van Midden-Amerika cadeau. De enige plek waar ze kon hangen was de muur  waar ik een driedelige foto van een Mexicaans woestijnlandschap had gepland. Maar een landkaart waar Mexico prominent op afgebeeld staat, is uiteraard een betere optie. De kleuren van de kaart passen trouwens wonderwel bij de knaloranje sofa en de chocoladebruine vloer.

Bon, je moet zelf maar ’s komen kijken. Overigens is de inrichting nog niet af. Door de design uitspattingen is het budget namelijk sneller opgesoupeerd dan verwacht. En door het mooie weer concentreren we ons momenteel op de inrichting van de tuin. In navolging van het interieur krijgt die dezelfde stijl. Die kan ik na enkele maanden praktijkervaring inmiddels definitief benoemen! In 2 woorden zelfs: strak Mexicaans. Het beleefde bezoek zie ik in het beste geval denken: ‘eclectisch’….

Advertenties