La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Slaapritueel

Met zijn vader wordt er volop gedold: papa bijt hem in de buik en kriebelt met zijn ‘stekels’ tot hij niet meer bij komt van het lachen (en papa wellicht ook). Bij mij verloopt het slaapritueel veel rustiger maar ook volgens een vast stramien waar niet aan te tornen valt.
Als hij (na in slow motion zijn pyama aandoen, een snoepje voor het slapengaan, tandenpoetsen, verhaaltje voorlezen, zijn zebraknuffel zoeken) eindelijk in bed ligt, praten we eerst wat over de afgelopen dag. En dan doen we de ‘ Eskimo-zoen’ (neuzeneuze). Daarna ontspint zich elke avond opnieuw het volgende gesprek met dezelfde standaardvragen en dito antwoorden.

Hij: “Wie doet dat ook alweer?”, doelend op de ‘neuzeneuze Eskimo-zoen’.
Ik: “Dat weet jij wel.
Hij “Nu niet meer”, met een glimlach van oor tot oor die zijn woorden loochent.
Ik, op fluistertoon: “De Eskimo’s”.
Hij: “Waarom praat jij heel stil?”
Ik: “Omdat de broers het niet mogen horen”.
Hij: “En papa?”
Ik: Papa wel.

Sinds een paar weken is er toch een variant gekomen. Na de zin “Waarom praat jij heel stil?” raffelt hij zelf het hele gesprek af, vraag en antwoord, woord voor woord. Daarna besluit hij met “Grappig, hé!” , barst in schaterlachen uit en slaat zijn mollige kleuterarmpjes rond mijn nek voor een stevige knuffel.
Dat is keer op keer het mooiste moment van mijn dag.

Advertenties

No comments yet»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: