La casa de conchita

Een blog over Mexico, opgroeiende zonen en la vida loca

Koppige kat

Ik heb geen dochter, enkel een man en 3 zonen. Het enige andere vrouwelijke wezen in huis is Frida, onze kattin.  Maar qua kuren en eigenwijsheid moet ze wellicht niet onderdoen voor een doorsnee tienerdochter.
Vanavond is Frida niet op haar gebruikelijke uur thuis. “Waar zit ze?”, vraag ik me af. “ En vooral, met wie hangt ze uit?”
Zodra we er een weekendje op uit trekken en de zonen bij opa en oma droppen, begint Frida te mokken. De laatste keer dat we vertrokken, zat ze zelfs parmantig in de valies, helemaal klaar voor een tripje naar Rijsel. We konden we haar nog net op tijd van tussen de sokken plukken.

Als we terugkeren, is ze steevast verdwenen. En blijft ze een aantal dagen weg. Haar broer Diego loopt jankend en zoekend in huis rond . Wij zijn ongerust, de kinderen ongelukkig. Zodra ze weer een poot in huis zet, ben ik vast van plan om haar streng toe te spreken over haar eigenzinnige gedrag. Maar als ze uiteindelijk met veel misbaar thuiskomt, slaat alles om. Ze krijgt het beste vlees voorgeschotel en wordt bedolven onder de aandacht met liefkozingen, ‘streeltjes’  en ‘ik heb je zo gemist’s’. ‘s Avonds vind ik haar opgekruld slapend in de armen van haar favoriete huisgenoot, zoon 2.
Opvoedkundig dus compleet fout, ‘stout’ gedrag moet je negeren of bestraffen. Positief belonen bevestigt het gedrag dus bij onze toekomstige uitstapjes zal ze nog langer wegblijven om óns te straffen.

Van haar broer krijgt ze een paar welgemeende jaloerse tikken omdat ze bij andere katers heeft gezeten. We laten de natuur haar gang gaan, maar niet met Diego. Hij is gecastreerd want broer en zus, neen, dat kunnen we niet toelaten.  Maar Frida is gewoon te knap om zich niet te laten voortplanten. Stel je een lapjeskat voor maar dan in half-langharige vorm met beige, zwarte en rosse tinten, en met een pluimstaart een vos waardig.
Maar veel gebeurt er niet. Vreemd, volgens mij is ze nochtans de enige kattin in het hele huizenblok. En plots valt me iets te binnen. Ik bekijk Frida eens nauwkeurig. Een half-langharige kat die met een winterpels ongeveer qua omvang verdubbelt, kan veel verdoezelen.

“Is je niets opgevallen aan Frida?, vraag ik aan Dirk. Hij glimlacht. “Ja, ze waggelt”.
Ik zet een doos met een zacht dekentje op een van haar favoriete plekken. Terwijl ik wel weet dat ze overal behalve daar zal bevallen.

Van het nest zullen we het koppigste katje houden.

Advertenties

No comments yet»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: